Na 1uur 3 minute in die fliek, vind die volgende gesprek plaas tussen regter en model:
Judge: I wonder what I’d do in their pIace….The same thing.
Valentine: You’d throw stones?
Judge: In their place? Of course. And that goes for everyone I judged. Given their lives, I would steal, I’d kill, I’d lie. Of course I would. All that because I wasn’t…in their shoes, but mine.
Om begrip vir iemand te toon, beteken nie jy stem saam met hom / haar nie. My vorige post verwys.
Dana Snyman skryf, wat my betref, toe sinvol. Hy praat namens homself, sonder om snaakse goed te aanvaar oor die mense wat by die mighty men konferensie was.
Daarenteen is daar iemand wat, vreemd genoeg, “verontwaardig” is oor die konferensie. Kan ons regtig verwag om objektiewe waardes by die kerk te kry, wil ek weet? En is emosie regtig so negatief? Ek meen, mens moet tog darem iets van emosie verstaan om berymings te maak van so ‘n paar Psalms in die Liedboek van die Kerk? Of gooi ek die spies mis hierso? Kan mens net objektief sit en dink oor emosies? (En as dit gaan oor die feit dat die konferensie vir mans bedoel is, sal ek graag wil weet hoekom die skrywer nie ook wil spiesgooi na die Hadassa konferensies nie?)
As die konferensie een of ander oorlog voorgestaan het en/of afbrekend was, sou ek sodanige “verontwaardiging” kon verstaan, maar dit is vir my ‘n vreemde en onvanpaste emosionele reaksie. Net soos wat dit vir my snaaks is dat sommiges nou meen Dana Snyman “ken nie die Here nie”.
Aan die een kant braak sommige gal oor die mighty men. Hoekom, verstaan ek nie.
Aan die ander kant is dit vir party die enigste oplossing en is jy verdoem as jy nie ook so dink nie. Hoekom, verstaan ek nie.
Doen iets positief aan die situasie in ons land, en ek sal met graagte na jou opinie luister. Dit help nie ons blaai resepteboeke deur en kritiseer al wat gereg is, maar etenstyd is daar nie kos nie.
Jammer oor my virtuele afwesigheid die afgelope ruk. Hier’s ek weer (x2).
Ons storie begin met ‘n ikoon, die superster tipe (nie die Patricia Lewis soort nie, hierdie een se bates is in die vorm van geld. Maar mens staar tog later ongelowig na sy borskas OOK, want daar skyn ‘n blouerige liggie wat sy hart aan die gang hou. Tehehehe.)
Hy is ‘n ikoon omdat hy Amerika red met fantastiese wapentegnologie. Ons sien wel dat hy nie verantwoordelikheid neem vir die gevolge van sy wapens nie.
En op ‘n dag is hy aan die ontvangkant van sy self-ontwerpte skietgoed. Dit tref hom na aan die hart. En met sy “nuwe hart”, kyk hy skielik anders na die situasie. Hy wil sy besigheid draai – om eerder na vrede te streef.
Maar hy loop homself vas in die mens wie hy was. Hy het ‘n erfenis gelaat wat hom nie maklik toelaat om nou anders te kies nie. Ons sien dit wanneer sy verraaier ‘n groter Iron Man bou as hyself. In ‘n sekere sin baklei Stark met homself wanneer hy teen hierdie ou te staan kom. In elk geval, die Stark wat hy was.
Ons storie eindig met ‘n ikoon. Nie omdat hy wapens maak nie, maar omdat hy bereid is om te erken wie hy is: “I am Iron Man”. Met sy nuwe hart kies hy om eienaarskap te neem van sy besluite.
“I am…” het ons al iewers gehoor, dan nie?
